بررسی اثر ژل رویال بر رشد فیبروسارکوما در موش سوری

بررسی اثر ژل رویال بر رشد فیبروسارکوما در موش سوری

  • نویسنده: زمان زاد بهنام, شیرزاده هدایت اله, شاهین فرد نجمه, شیرزاد مریم, کردیزدی رحیمه
  • تعداد صفحات: 6 صفحه
  • سال : 1387 / 2008
  • منتشرکننده: دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد
  • کلمات کلیدی فارسی: فیبروسارکوم، ژل رویال، موش سوری
چکیده

زمینه و هدف: فیبروسارکوم توموری است که از سلول های فیبروبلاست بدخیم و در یک زمینه کلاژن می باشد که روش های درمانی آن عوارض زیادی برای بیماران دارد. ژل رویال یکی از موادی است که در تقویت سیستم ایمنی موثر می باشد. مطالعه حاضر با هدف تعیین تاثیر ژل رویال بر فیبروسارکومای WEHI-164 در موش های سوری انجام گردید.
روش بررسی: این مطالعه تجربی روی 4 گروه 7 سری از موش های سوری نژاد Balb/c انجام شد. سلول توموری فیبروسارکوما WEHI-164 از انستیتـــو پاستور تهران تهیه و در زیر پوست ناحیه سینه موش ها تزریق گردید. سپس به هر کدام از گروه ها، بجز گروه کنترل، قبل از تزریق سلول های توموری و بعد از آن به طور روزانه ژل رویال با غلظت های 100، 200 و300mg/kg از طریق دهانی خورانده شد. اندازه تومور با استفاده از کولیس در روزهای 5، 7، 9، 11، 13، 15و 17 ثبت و با استفاده از آزمون های آماری من ویتنی و کروسکال والیس مقایسه گردیدند.
یافته ها: نتایج این بررسی نشان داد که میانگین اندازه تومور در روزهای 11، 13، 15 و 17 در گروه مورد کمتر از گروه کنترل بود (P<0.05) در هر دو گروه کنترل و مورد متاستازی مشاهده نشد.
نتیجه گیری: ضمن تاکید بر خواص ضد توموری ژل رویال به نظر می رسد که ژل رویال نقش مهمی در کنترل و پسرفت فیبروسارکوما دارد. با توجه به اثر تاخیری ژل رویال در کنترل فیبروسارکوم در این مطالعه، پیشنهاد می شود در مطالعات مشابه حداقل 10 روز قبل از تزریق سلول سرطانی از ژل رویال استفاده شود.

تأثیر غلظت های مختلف ژل رویال در رقیق کننده بر برخی از فراسنجه های کیفی و کمی اسپرم بز مهابادی

تاثیر غلظت های مختلف ژل رویال در رقیق کننده بر برخی از فراسنجه های کیفی و کمی اسپرم بز مهابادی

  • نویسنده: مهدی خدایی مطلق و طاهره محمدیان و احمد زارع شحنه
  • تعداد صفحات: 8 صفحه
  • سال : 1394 / 2016
  • منتشرکننده: فصلنامه علوم دامی ایران
  • کلمات کلیدی فارسی: اسپرم بز، انجماد-یخگشایی، رقیقکننده، ژل رویال
چکیده

هدف از این پژوهش، مقایسۀ اثر افزودن غلظتهای متفاوت ژل رویال به رقیقکنندۀ منی، برویژگیهای حیاتی اسپرم بز پس از انجماد بود. هفتهای دو بار از چهار بز نر بالغ با استفاده از مهبل مصنوعی اسپرمگیری شد و سپس نمونه های مناسب با هم مخلوط شدند. نمونههای اسپرم در چهارگروه دارای ژل رویال با غلظت )5/0 ،1 ،5/1 و 2 درصد( و در شش تکرار در معرض بخار ازت منجمد و در تانک ازت نگهداری شدند. نمونههای اسپرم پس از انجماد-یخگشایی از نظر جنبایی،درصد زندهمانی و یکپارچگی غشا بررسی شدند. میانگین جنبایی کل و زندهمانی در غلظت 1 درصد ژل رویال از گروه شاهد و سایر گروههای تیماری بیشتر بود )05/0> P .)تفاوت معناداری از نظر درصدخطیبودن جنبایی اسپرم )LIN )و یکپارچگی غشای پالسمایی بین گروههای تیماری با گروه شاهد مشاهده نشد )05/0<P .)کاهش معناداری در سایر فراسنجههای سرعت در محیطهای دارای ژل رویالبا گروه شاهد مشاهده شد )05/0> P .)بنابراین استفاده از ژل رویال در رقیقکنندۀ منی بز سبب بهبود برخی فراسنجههای اسپرم پس از فرایند انجماد میشود.

بررسی تاثیر عسل بر بهبودی زخم ایجاد شده در معده موش آزمایشگاهی

بررسی تاثیر عسل بر بهبودی زخم ایجاد شده در معده موش آزمایشگاهی

  • نویسنده: ژیلا ترابی زاده، سیدمحمد محسنی مهران
  • تعداد صفحات: 5 صفحه
  • سال : 1382 / 2003
  • منتشرکننده: دانشگاه علوم پزشکی مازندران
  • کلمات کلیدی فارسی: موش‌ها، عسل، زخم معده، ایندومتاسین
چکیده

سابقه و هدف: تاکنون تحقیقات زیادی در زمینه تاثیر داروها و روش های جراحی در درمان انواع زخم ها صورت گرفته است. در این مطالعه سعی شده است که اثر شفابخش عسل بر روی بهبودی زخم معده بررسی شود. عسل یکی از بهترین مواد غذایی است که سرشار از مواد قندی و پروتیینی بوده و دارای خواص ضد باکتریایی نیز می باشد. مطالعات انجام شده، نشان داده است که با افزایش مدت روزهای استفاده از عسل بر روی زخم، میزان بهبودی افزایش می یابد.
مواد وروش ها: در این مطالعه 80 سر موش سوری با وزن های 30 تا 50 گرم انتخاب شدند و در ابتدا به مدت 48 ساعت، گرسنه نگه داشته شدند. سپس به وسیله خوراندن ایندومتاسین (30 mg/kg) در آن ها زخم ایجاد گردید. پس از ایجاد زخم، موش ها به دو گروه تقسیم شدند. به گروه شاهد آب و غذا داده شد و به گروه مورد آزمایش، آب و غذا و عسل به رقت 5 درصد خورانده شد. موش ها پس از روزهای 14 و 21 با رژیم های غذایی معین شده، کشته شدند و آسیب شناس بدون اطلاع از رژیم خوراکی موش ها، پس از بررسی ماکروسکوپی و مشاهده زخم ها، لام های تهیه شده را از نظر میکروسکوپی مورد بررسی قرار داد.
یافته ها: تا پایان روز بیست و یکم، تعداد 26 سر موش تلف شد که در بررسی آماری در نظر گرفته نشد. پس از بررسی های میکروسکوپی، مشاهده گردید که از مجموع 30 موش عسل خورده، 19 موش بدون زخم و 11 موش دارای زخم بوده و از مجموع 24 مورد موش عسل نخورده 8 موش بدون زخم و 16 موش دارای زخم می باشند که اختلاف معنی داری در بهبودی زخم های معدی موش هایی که در رژیم غذایی شان عسل وجود داشت یا آن هایی که فاقد عسل بود، مشاهده گردید (P<0.01).
استنتاج: با تعیین شدت همبستگی بین مصرف عسل و زخم معده، مشاهده گردید که عسل بر روی بهبودی زخم معده موش ها موثر است.